Οι Κουβανοί υπερασπίζονται αυτό που δεν μπόρεσαν ποτέ να χωνέψουν οι ιμπεριαλιστές

«Αυτό που η Κούβα μπορεί να προσφέρει στους λαούς και το έχει προσφέρει είναι το παράδειγμά της. Και τι μας διδάσκει η κουβανική Επανάσταση; Ότι η επανάσταση είναι εφικτή, ότι ο λαός μπορεί να την πραγματοποιήσει, ότι στον σημερινό κόσμο δεν υπάρχουν δυνάμεις ικανές να σταματήσουν το απελευθερωτικό κίνημα των λαών» (2η Διακήρυξη της Αβάνας)
Τετ, Ιουλ 14, 2021
Thumb_Diethni_Cuba_Zigkourat

Χιλιάδες Κουβανοί βγήκαν αυτές τις μέρες στους δρόμους σε πολλές πόλεις της Κούβας, μετά από κάλεσμα της κυβέρνησης και του ΚΚ Κούβας με σύνθημα “οι δρόμοι ανήκουν στους επαναστάτες και όχι στους μισθοφόρους”. Βγήκαν για να υπερασπιστούν την Επανάσταση και τις κατακτήσεις της απέναντι στις προβοκάτσιες που στήνουν οι ΗΠΑ σε συνεργασία με την αντικουβανική μαφία που δρα στο έδαφός τους, καθώς και δυνάμεις μέσα στην Κούβα, που στηρίζουν ανοιχτά τα σχέδιά τους.

Η επανάσταση στην Κούβα ήταν η πρώτη σοσιαλιστική επανάσταση στην αμερικάνικη ήπειρο. Μια ανάσα από την ισχυρότερη ιμπεριαλιστική δύναμη, τις ΗΠΑ, στο μικρό αυτό νησί της Καραϊβικής, το οποίο εκείνα τα χρόνια εξουσιαζόταν από τον δικτάτορα Μπατίστα, τσιράκι των Αμερικάνων, ο Τσε, ο Φιντέλ και εκατοντάδες άλλοι κομμουνιστές, επαναστάτες αντάρτες έκαναν αυτό που μέχρι τότε φάνταζε ακατόρθωτο...

Ένα σύντομο χρονικό της Κουβανικής Επανάστασης

  • 2 Δεκέμβρη 1956

Μόλις 82 αποφασισμένοι αντάρτες με αρχηγό τους τον Φιντέλ Κάστρο φτάνουν με το θρυλικό πλοιάριο “Γκράνμα” από το Μεξικό στην Κούβα. Ταυτόχρονα με την απόβαση, σχεδιάζεται εξέγερση-αντιπερισπασμός στο Σαντιάγκο, η οποία όμως αποτυγχάνει. Δίνονται σκληρές μάχες. Μόνο 22 από τους 82 επαναστάτες επέζησαν, εκ των οποίων οι 10 πιάστηκαν αιχμάλωτοι και οι 12 διέφυγαν στα βουνά. Από εκεί οργάνωσαν την ένοπλη πάλη που 2 χρόνια αργότερα “έκλεισε” νικηφόρα για τον κουβανικό λαό.

Χαρακτηριστικά είναι τα λόγια του ηγέτη της Επανάστασης, του Κομαντάντε Φιντέλ Κάστρο που έλεγε: “Ξεκίνησα την επανάσταση με 82 άνδρες. Αν έπρεπε να το ξανακάνω, θα το έκανα και με 10 και 15, έχοντας απόλυτη πίστη. Δεν έχει σημασία πόσο μικρός είσαι. Αν έχεις πίστη στον στόχο σου και σχέδιο δράσης θα πετύχεις”.

5
  • 31 Δεκέμβρη 1958

Οι 82 αντάρτες του 1956 έχουν γίνει πια πολλοί περισσότεροι. Ο Φιντέλ με φάλαγγες ανταρτών έχει περικυκλώσει το Σαντιάγκο. Αντάρτικες δυνάμεις υπό τον Ραούλ Κάστρο ελέγχουν την επαρχία του Οριέντε, ενώ οι δυνάμεις του Τσε Γκεβάρα και του Καμίλο Σιενφουέγος πολεμούν στα περίχωρα της Σάντα Κλάρα, λίγες εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από την κουβανική πρωτεύουσα. Σε όλο το νησί γίνονται σαμποτάζ και επιθέσεις κατά στρατιωτικών στόχων του δικτατορικού καθεστώτος και άλλες ενέργειες στις οποίες συμμετέχει ενεργά ο λαός, εκφράζοντας την ταύτισή του με την επανάσταση. Ο Μπατίστα πληροφορείται πως δεν υπάρχει καμία ελπίδα να σταματήσει πια τους αντάρτες και διαφεύγει κρυφά από τη χώρα.

  • 1 Γενάρη 1959

Η Επανάσταση έχει ουσιαστικά νικήσει. Η Σάντα Κλάρα, όπου δόθηκε η αποφασιστική μάχη, πέφτει στα χέρια των επαναστατών. Την επομένη, οι αντάρτες με ηγέτη τον Τσε μπαίνουν θριαμβευτικά στην Αβάνα, την πρωτεύουσα της Κούβας... “Η επανάσταση δεν είναι ένα στρώμα από ροδοπέταλα. Είναι μια μάχη ανάμεσα στο μέλλον και το παρελθόν” (Φιντέλ Κάστρο). Όπως φανταζόμαστε όλοι, δεν ήταν εύκολος ο δρόμος για την επικράτηση της Επανάστασης. Ο λαός της Κούβας είχε να αντιμετωπίσει πολλά προβλήματα και να ξεπεράσει πολλά εμπόδια. Σύμμαχός του ήταν όλα τα χρόνια που ακολούθησαν ο λαός της Σοβιετικής Ένωσης και τα δύο αυτά -σοσιαλιστικά πλέον- κράτη συνεργάζονταν σε όλα τα επίπεδα, παρότι τους χώριζαν χιλιάδες χιλιόμετρα.

Εχθρός του ήταν το γειτονικό κράτος των ΗΠΑ και όλες του οι κυβερνήσεις, που από την πρώτη στιγμή έβαζαν συνεχώς εμπόδια στην προσπάθεια να οικοδομηθεί το σοσιαλιστικό κράτος της Κούβας, έστελναν στρατεύματα, μισθοφόρους, πράκτορες, το μποϊκόταραν οικονομικά.

4

Ήξερες ότι…;

Περίπου 2 χρόνια μετά την Επανάσταση, ο κουβανικός λαός, με την καθοδήγηση της ηγεσίας του, κατάφερε να αναχαιτίσει σε 72 μόλις ώρες την εισβολή και απόβαση 1.400 μισθοφόρων που έστειλε η αμερικανική κυβέρνηση στον Κόλπο των Χοίρων, υπερασπιζόμενος το σοσιαλιστικό του μέλλον.

Ο Τσε έλεγε: “Διδάξαμε την έλλειψη φόβου για τον εχθρό και την καταδυνάστευση. Διδάξαμε ότι τα όπλα στα χέρια του λαού αποτελούν ανώτερη δύναμη από μισθοφορικούς στρατούς”. Στις 20 Αυγούστου του 1960, ενάμιση χρόνο μετά την νίκη της Επανάστασης, ο Τσε σε ομιλία του σε κουβανούς φοιτητές της Ιατρικής, είπε: “Έχουμε ήδη κάνει πολλά βήματα και η απόσταση από την 1η Ιανουαρίου 1959 μέχρι σήμερα δεν μπορεί να μετρηθεί με συμβατικό τρόπο. Πριν από καιρό οι άνθρωποι καταλάβαιναν ότι εδώ είχε καταρρεύσει όχι μόνο ένας δικτάτορας, αλλά κι ένα σύστημα. Τώρα ο λαός πρέπει να μάθει ότι πάνω στα ερείπια ενός γκρεμισμένου συστήματος πρέπει να οικοδομήσουμε ένα νέο, το οποίο θα οδηγεί στην απόλυτη ευτυχία του λαού…”.

Δυο λόγια για τον Καμίλο

Μεγάλοι ηγέτες της Κουβανικής Επανάστασης δεν ήταν μόνο ο Τσε Γκεβάρα κι ο Φιντέλ Κάστρο, αλλά κι άλλοι πολλοί σημαντικοί επαναστάτες, όπως ο Καμίλο Σιενφουέγος. Λέει ο Τσε Γκεβάρα: “Έμαθα τον Καμίλο πριν τον γνωρίσω, μέσω μιας φράσης που έγινε σύμβολο: ήταν τη στιγμή της καταστροφής στο Αλεγρία δε Πίο. Εγώ ήμουν πληγωμένος, πεσμένος σε ένα ξέφωτο και δίπλα μου ένας σύντροφος αιμορραγούσε, πυροβολώντας με τα τελευταία του φυσίγγια για να πεθάνει παλεύοντας. Ακούστηκε μια διαβολική φωνή “Είμαστε χαμένοι, πρέπει να παραδοθούμε”. Και μια αντρική φωνή, που την αναγνώρισα ως τη φωνή του λαού, φώναξε από κάπου «Εδώ δεν παραδίνεται κανένας, διάβολε!»”.

Γεννήθηκε στις 6 Φλεβάρη του 1932 σε μια γειτονιά της Αβάνας. Ήταν ένας από τους 82 αντάρτες του Φιντέλ που ξεκίνησαν το 1956 από το Μεξικό με το θρυλικό πλοιάριο “Γκράνμα” και αποβιβάστηκαν στις ακτές της Κούβας, ξεκινώντας την τελική φάση της Επανάστασης.

Τον Απρίλη του 1958 του απονεμήθηκε ο βαθμός του Διοικητή (ο υψηλότερος βαθμός των ανταρτών). Γνωστός και ως “ήρωας του Γιαγκουαχάι”, πρωτοστάτησε στην επαναστατική δραστηριότητα του κινήματος “26 Ιούλη”. Ως διοικητής της Δεύτερης Φάλαγγας, συμμετείχε μαζί με τον Τσε στην κατάληψη της Σάντα Κλάρα. Ο Καμίλο, που μπήκε νικητής τον Γενάρη του 1959 στην Αβάνα, πρόλαβε να ζήσει τον θρίαμβο της Επανάστασης, όχι όμως και να προσφέρει τις πολύτιμες υπηρεσίες του στο χτίσιμο της λαϊκής εξουσίας και τις μετέπειτα κατακτήσεις.

Στις 28 Οκτώβρη της χρονιάς της νίκης, το αεροσκάφος Τσέσνα 310 με συνεπιβάτες τον Κομαντάντε Καμίλο Σιενφουέγος και τον στρατιώτη Φέλιξ Ροντρίγκες, εξαφανίστηκε μυστηριωδώς πάνω από τα νερά του ωκεανού. H απώλεια του κομαντάντε είναι μεγάλη για τον κουβανικό λαό και για την υπόθεση της Επανάστασης. Ο Καμίλο γίνεται τραγούδι στα χείλη των Κουβανών που τον αγαπούν, η φωτογραφία του κρεμιέται στα δωμάτια των φτωχόσπιτων της Κούβας δίπλα σε αυτή του Φιντέλ και ο σύντροφος και φίλος του Τσε δίνει το όνομα Καμίλο σε ένα από τα παιδιά του.

Κάθε χρόνο, από το 1959 μέχρι σήμερα, στις 28 Οκτώβρη χιλιάδες παιδιά στην Κούβα αποτίνουν φόρο τιμής στον σπουδαίο επαναστάτη ρίχνοντας στη θάλασσα “ένα λουλούδι για τον Καμίλο”, ενώ από το παράδειγμά του εμπνέονται εκατομμύρια αγωνιστές σε όλον τον πλανήτη που παλεύουν για μια νέα κοινωνία, σοσιαλιστική!

3

Καμίλο Σιενφουέγος (αριστερά) και Φιντέλ Κάστρο (στο κέντρο) στην Αβάνα στις 8 Ιανουαρίου 1959